Co to jest zaburzenie dezintegracyjne u dzieci, jego leczenie i objawy

Źródło: flickr.com

Zaburzenie dezintegracyjne u dzieci, znane również jako zespół Hellera lub psychoza dezintegracyjna, jest rzadkim zaburzeniem. Ten stan dotyka dzieci w wieku powyżej trzech lat lub co najmniej dwóch lat rozwoju bez problemu. To zaburzenie jest również związane z aktywnością napadową i co najmniej w połowie przypadków obecne są nieprawidłowe wyniki EEG. EEG lub elektroencefalografia to metoda rejestrowania aktywności elektrycznej w mózgu.

Zaburzenie dezintegracyjne u dzieci lub w skrócie CDD znajduje się na liście zaburzeń ze spektrum autyzmu. Nowe opisy wynikające z lepszego zrozumienia autyzmu doprowadziły do ​​lepszego diagnozowania zaburzeń ze spektrum. Te postępy w zrozumieniu zaburzeń ze spektrum autyzmu doprowadziły do ​​następujących zaburzeń zaliczanych do grupy zaburzeń ze spektrum autyzmu:

• Zaburzenie autystyczne - autyzm to zaburzenie, które powoduje problemy z interakcjami społecznymi, charakteryzuje się powtarzalnymi zachowaniami i powoduje problemy z komunikacją.
• Zespół Aspergera - rozwojowe zaburzenie mózgu charakteryzujące się problemami z zachowaniem, umiejętnościami społecznymi i koordynacją.
• Wszechobecne zaburzenie rozwojowe - zaburzenie, które charakteryzuje się unikaniem kontaktu wzrokowego, problemami z kontrolowaniem emocji, wysokim lub płaskim tonem głosu, problemami z komunikowaniem myśli za pomocą języka i powtarzającymi się zachowaniami.
• Dezintegracja dziecięca - zaburzenie charakteryzujące się utratą osiągniętych umiejętności rozwojowych, które pojawia się po ukończeniu trzeciego roku życia.

Objawy CDD są poważne i oczywiste, a naukowcy wciąż szukają przyczyny tego zaburzenia. Dzieci z tym zaburzeniem rozwijają się normalnie; osiągają normalne etapy rozwoju, a następnie w pewnym momencie po ukończeniu trzeciego roku życia zaczynają tracić umiejętności, które już zdobyli. Dziecko może stracić umiejętność posługiwania się językiem lub umiejętność skutecznego porozumiewania się. Dzieci z tym zaburzeniem cierpią na nagłe odwrócenie umiejętności społecznych, motorycznych i językowych.

Przed współczesnymi badaniami nad CDD uważano, że to zaburzenie jest schorzeniem o możliwych do zidentyfikowania przyczynach medycznych. Ostatecznie naukowcy zdali sobie sprawę, że ta sama medyczna lub neurologiczna przyczyna nie zawsze powoduje CDD. Przyczyna jest nieuchwytna, objawy tego zaburzenia są dobrze udokumentowane, ale rzeczywista przyczyna nie.

Objawy zaburzenia dezintegracyjnego u dzieci

Objawy zaburzeń dezintegracyjnych w dzieciństwie obracają się wokół utraty zdobytych zestawów umiejętności. Objawy stają się widoczne w wieku trzech lat lub po tym, jak dziecko nauczyło się mówić, chodzić, jeść bez pomocy i korzystać z nocnika. Objawy mogą stać się poważne, często występują napady padaczkowe i nieprawidłowe EEG. Chociaż zaburzenie zwykle pojawia się w wieku od trzech do czterech lat, może wystąpić do dziesiątego roku życia.

Źródło: rawpixel.com

Poniżej znajduje się lista objawów zaburzeń dezintegracyjnych w dzieciństwie -

222 czyli biblia

• Utrata zdolności skutecznego mówienia lub komunikowania się
• Utrata umiejętności społecznych, niezdolność do interakcji z innymi, pozorne ignorowanie innych
• Nie komunikujesz już potrzeb, takich jak głód, zmęczenie czy woda
• Drażliwość
• Nie jest już w stanie kontrolować emocji
• Utrata zdolności chodzenia
• Utrata umiejętności rozumienia języka
• Utrata koordynacji ręka-oko

Objawy tego zaburzenia mogą mieć różny stopień nasilenia. Dziecko, które nauczyło się myć siebie, myć zęby, korzystać z toalety lub karmić się i utraciło zdolność, to przykłady objawów CDD. Jest to złożone zaburzenie, a objawy te mogą wydawać się następować po nowej aktywności napadowej, długim okresie choroby lub pojawiać się nieoczekiwanie.

Objawy CDD są podobne do wszystkich zaburzeń wymienionych w grupie zaburzeń ze spektrum autyzmu; główna różnica polega na tym, jak się prezentują. Specjalista musi zdiagnozować ten stan poprzez dokładną analizę objawów, początku i ciężkości. Chociaż objawy CDD postępują z czasem, niektóre osoby będą postępować wolniej niż inne.

Rzadkość tego zaburzenia utrudnia dokładne rokowanie. Niektóre dzieci cofają się szybciej, inne wolniej, a zakres regresji może się różnić w zależności od przypadku. Badania nad tym zaburzeniem pokazują, że niektóre dzieci mogą odzyskać utracone umiejętności, inne mogą przestać się cofać i ponownie się uczyć, podczas gdy inne nadal się cofają. Ważne jest, aby rozpoznać objawy CDD tak wcześnie, jak to możliwe, aby można było postawić diagnozę i rozpocząć terapię.

Leczenie CDD

Nie ma lekarstwa na CDD, ale wczesna interwencja i terapia są niezbędne, aby zmniejszyć nasilenie objawów. Leczenie CDD polega na spowolnieniu utraty nabytych umiejętności i terapii w celu ponownego nauczenia się tego, co zostało utracone. Niektóre dzieci reagują lepiej niż inne, ale liczy się każdy szczegół. Przed rozpoczęciem leczenia dziecko musi zostać ocenione i zdiagnozowane.

Terapie są takie same, jak te stosowane w leczeniu autyzmu. W przypadku rozpoznania napadu można zastosować leki, takie jak leki przeciwdrgawkowe, a leki przeciwpsychotyczne mogą być przepisane w celu opanowania innych poważnych problemów behawioralnych, które mogą się rozwinąć. Terapia CDD obejmuje:

Źródło: health.mil

• Terapia lekami
• Terapia behawioralna
• Terapia środowiskowa

Terapia behawioralna

Terapia behawioralna to rodzaj terapii, która jest stosowana w celu spowolnienia utraty umiejętności i pomocy w ponownym uczeniu się, gdy jest to możliwe. Wykwalifikowani, certyfikowani specjaliści opracowują plany spowolnienia strat i ponownego uczenia się za pomocą systemu nagród za pożądane zachowanie. Logopedzi, terapeuci zajęciowi i fizjoterapeuci mają różne poziomy wiedzy specjalistycznej w zakresie dostarczania spersonalizowanej terapii. Analityk behawioralny najpierw zbada zachowania dziecka, a następnie wykorzysta tę analizę do opracowania planu opieki.

Terapia środowiskowa

Ta terapia ma na celu zapewnienie wzbogacenia sensorycznego, które może złagodzić objawy CDD. Terapia wzbogacania zmysłów służy poprawie jakości życia osób z zaburzeniami ze spektrum. Dokładny rodzaj wzbogacenia sensorycznego jest opracowywany przez specjalistę w celu zapewnienia odpowiedniego rodzaju wzbogacenia dla spersonalizowanych wrażeń. Terapia ta nie ma na celu spowolnienia utraty umiejętności lub ponownego uczenia się utraconych umiejętności; ma zapewnić środki interakcji i komunikacji, które poprawiają jakość życia.

Opieka rodzinna i domowa

Dzieci z tym zaburzeniem mogą dobrze reagować na terapię; nie wiadomo, dlaczego niektórzy reagują lepiej niż inni. Ten stan jest rzadki; badania oparte są na ograniczonej liczbie przypadków dostępnych do zbadania. Wsparcie dla rodziców dzieci z CDD jest niezbędne. Grupy wsparcia dla rodzin są wspaniałym źródłem wiedzy, mogą pomóc na wiele sposobów i są nieocenionym źródłem zrozumienia i informacji.

Terapeuci rodzinni są również nieocenionym źródłem informacji dla rodzin dzieci, u których zdiagnozowano CDD. Diagnoza może być przytłaczająca dla bliskich, rozmowa z wykwalifikowanym terapeutą rodzinnym może pomóc każdemu w tym emocjonalnym okresie. Terapia rodzinna lub rozmowa grupowa mogą zapewnić ujście i wsparcie dla wszystkich zmian, przed którymi stoi rodzina po postawieniu diagnozy.

Źródło: rawpixel.com

Leczenie dziecka z CDD obejmuje również rodzinę. Członek rodziny musi nauczyć się radzić sobie ze wszystkimi zmianami psychicznymi i fizycznymi, przed którymi stoi jego dziecko. Rodzeństwo musi dostosować się do nowych rutyn, ponieważ rodzice pracują nad dostosowaniem się do zmian w ich codziennych czynnościach. Wszyscy członkowie rodziny muszą dowiedzieć się o zaburzeniu i nauczyć się radzić sobie w życiu z zachodzącymi zmianami.

W pewnym momencie regresja doświadczana przez osoby cierpiące na CDD zacznie wpływać na funkcjonowanie organizmu. Osoba z tym schorzeniem może potrzebować dodatkowego wsparcia ze strony profesjonalnego opiekuna, gdy dorośnie. Chociaż może się to wydawać bardzo odległe, wraz ze starzeniem się rodziców i członków rodziny może być trudniej zaspokoić fizyczne potrzeby ukochanej osoby z CDD. Opiekun domowy może ułatwić życie rodzicom, ale może też być ogromną pomocą dla małego dziecka.

Opiekun domowy to osoba, która wie wszystko o zaburzeniu i jest przeszkolona, ​​aby radzić sobie w każdej zaistniałej sytuacji. Ta dodatkowa pomoc może dać rodzicom i innym członkom rodziny czas na relaks i zajęcie się innymi wymogami życia. Opiekun domowy zapewnia również dziecku interakcję z kimś innym niż członek rodziny; może to być również terapeutyczne.

Inną opcją opieki jest osobisty opiekun, osobisty pomocnik. Dziecko chore na CDD wymaga całodobowego nadzoru i opieki. Opiekun osobisty lub osobisty pomocnik to osoba, która zapewnia nadzór i opiekę, gdy główny opiekun nie może tego zrobić. Dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu chodzą do szkoły pod opieką opiekunów, którzy pomagają im dostać się do klasy. W zależności od regresji dziecko z CDD może jeszcze przez jakiś czas uczęszczać do szkoły, a jeśli zaburzenie przestanie postępować, może pozostać w szkole.

Opiekunowie, czy to w domu, czy osobiście, zapewniają taką samą jakość opieki i nadzoru jak główny opiekun. Specjaliści ci zapewnią tę opiekę pod nieobecność głównego opiekuna lub obok głównego opiekuna. Ten rodzaj opieki pomaga również osobom z tym zaburzeniem radzić sobie w sytuacjach życiowych, zapewniając jakość życia i narażenie na nowe sytuacje.

Podziel Się Z Przyjaciółmi: